WELESNie woła najgłoŚniej.

Rytm wydarzenia

KrólestwoWelesa.

Mówią, że jeśli jesiennym porankiem w lasach wokół Niwisk zapanuje nienaturalna cisza, a mgła zacznie pełzać między drzewami niczym żywa istota, to znak, że Weles znów otworzył swoją bramę.

Nie prowadzi ona do pałaców ani chwały. Prowadzi tam, gdzie pachnie mokrym igliwiem, gdzie szuter chrzęści pod kołami, a każdy zakręt przypomina, że natura nie lubi pewności siebie.

Hardy Gravel: Weles to nie jest wyścig dla tych, którzy szukają łatwych kilometrów. To spotkanie z lasem takim, jakim był od zawsze — dzikim, cichym i nieprzewidywalnym. Tu asfalt jest tylko gościem, a prawdziwym gospodarzem pozostają leśne dukty, ścieżki i szutrowe drogi wijące się między drzewami.

A kiedy Weles uzna, że zasłużyłeś, wypuści Cię z lasu.

Na mecie nie czeka czerwony dywan. Czeka ogień. Trzaskające drewno, gorąca kiełbaska, gwar rozmów ludzi, którzy jeszcze chwilę wcześniej walczyli o każdą sekundę, a teraz siedzą ramię w ramię, opowiadając historie o szutrach, korzeniach i zakrętach, które wydawały się nie mieć końca.